At last

Nung huli kaming nagkita ni tabby, pinahiram niya ako ng Laundry (Korean film) at natuwa ako sa panonood. Bagay na bagay sa thesis ko. Ang totoo, iyung huling scene lang. Personally, i appreciate it--'yung pagitan nila, o kahit anong pagitan/namamagitan na pisikal lang. Sa pagtatapos ng pelikula, lilipad ang mga ibon malapit sa tanke ng tubig. Natuwa ako sa eksenang iyon. Naisip ko, oo ganito tumawag. Ganito humuli ng pansin. Ang ibig kong sabihin, alam ng isa na titingin/titingnan ni mynx ang mga tanke ng tubig kaya nararapat lang na doon niya paliparin ang mga ibon. Hindi ko inaasahan iyon at napakagandang surpresa. Medyo mahina kasi mag-isip 'yung isa. Hindi ko inasahang makakaya niyang tumawag nang ganoon.

At may isa pang importanteng detalye: ang pagwagayway ng pulang bandila/tela para mapanatiling nasa taas, na lumilipad ang mga kalapati. Napansin ko rin iyon, medyo may katamaran ngang lumipad ang mga kalapati. Sa school, palagi silang nakadapo. Minsan, lumilipad rin sandali. Sa thesis ko, tuwang-tuwa ako sa ideyang kung saan ako nakatingin, naroon maging ako. Totoo naman talaga iyon, sa akin. Lately, habang iniisip kung anong gagawin ko sa buhay (dahil hindi na naman ako makapagsulat para sa thesis ngayon), napag-isip kong hindi laging totoo iyon. Halimbawa na lang, pinapansin ko ang mga commercials at print ads. May mga paborito pa akong commercials. Ngayon, nangunguna ang "thank-you, thank-you" ad ng Jolibee. Iyung may isang bata na pasalamat nang pasalamat sa mama niya. Hindi natin malalaman kung bakit hanggang sa ipakita sa huli ang kiddie-meal ng Jolibee. Nagagandahan din ako sa ad ng Sunsilk ('yung split-ends phobia). Marami pang iba.

Kapag naiisip ko talaga, napapansin ko lang naman sila. Hindi ko kaya ang mundo ng advertising (although susubukan ko rin siguro para hindi ko itatanong sa sariling "what if" sinubukan ko). Magulo doon, agawan ng ideas, at kung anu-ano pang kasibaan. Mamamatay ako nang maaga, kung magiging mundo ko iyon. Hindi ko kakayanin, baka malalang tachycardia (tama ba spelling?) na ang abutin ko. Kanina, habang naglalakad-lakad sa UP, naisip kong hindi naman sigurong kung anong napapansin ko, nandoon ako/ bahagi ng ako, at hindi rin siguro nangangahulugang doon ako dapat, di ba?

May binabasa nga akong libro ngayon. Gustong-gusto ko siyang basahin. Kahit napakalayo ng boses niya sa akin at alam kong hinding-hindi ko kakayaning magsulat ng katulad niya, o malapit sa kaniya. Kalokohan nga rin siguro ang pagtatangka kong ibahin ang boses ko para mapalapit sa kaniya. Para magkaroon ng "attitude" na kinaiinggitan ko sa mga tula niya. Naisip ko kasi, ang mga tula niya ang mga tulang babasahin ko nang paulit-ulit.

Kailangan ko na talagang tigilan itong paglayo sa sarili. Ang ibig kong sabihin, kaya siguro nagiging mahirap sa akin gawin ang thesis ko. Hanggang ngayon, mangilag pa rin ako. Maraming ayaw harapin. Kanina, noong hinarap ko ang mga gawa ko, napag-isip kong hindi naman sila pangit. Bakit ba ako napapangitan?

Pero labas sa usapan, iiwan ko na naman ang pagbloblog. Sa parehong dahilan, hanggang dito na lang.